سرو بلندی از دیار سوزندوزی بر سینه پارچه ای سپید، می کشم. تار و پود پارچه را با سوزن و نخ و قیچی می شکافم و آنگاه با بندهایی بلند و کوتاه به هم می آمیزم. گویی هر زخمه سوزن بر پارچه، جوانه ای در دل سرو سپید من می شود. با رنگ سفید می دوزم تا هر جوانه انعکاسی از مهربانی و شوق شود در نگاه مشتاق دوست و پیوندی باشد از این اشتیاق …